Ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής

αναρτήθηκε στις 3 Απρ 2016, 9:36 μ.μ. από το χρήστη Admin 3
Άρθρο του Σταύρου Χριστοδούλου   
Φιλελεύθερος, Κυριακή 3 Απριλίου 2016 

Χωρίς να θέλω να ενσπείρω καινά δαιμόνια, θέτω ένα θεωρητικό, υπό τις περιστάσεις, ερώτημα: σε ποια βάση θα συζητούσαμε αλήθεια εάν συνεπεία της απεργίας των νοσηλευτών είχαμε έναν έστω νεκρό; Δεν κινδυνολογώ, αλλά όταν το προϊόν διεκδίκησης είναι η υγεία, τότε όλα είναι πιθανά.

Τα περί δικαιώματος στην απεργία είναι γνωστά, γι' αυτό και δεν θα διαπραγματευτούμε τα αυτονόητα: το συνδικαλιστικό δικαίωμα, τη συνδικαλιστική ελευθερία και την απεργία ως ατομικό δικαίωμα. Αυτά είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα και εκ των ων ουκ άνευ για όποιον διαθέτει στοιχειώδη δημοκρατική παιδεία. Με μια επιφύλαξη όμως: ότι δεν γίνεται κατάχρηση του δικαιώματος αυτού σε βάρος άλλων αγαθών ακόμα μεγαλύτερης αξίας, όπως είναι η ανθρώπινη ζωή.

Με άλλα λόγια και για να μπούμε στην ουσία χωρίς λεκτικές περικοκλάδες… Οι νοσηλευτές παρέλυσαν τη δημόσια υγεία θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή απροστάτευτων ασθενών για ένα και μόνο αίτημα μισθολογικού χαρακτήρα: να προσλαμβάνονται σε υψηλότερη κλίμακα επειδή έχουν πανεπιστημιακά πτυχία. Για την ιστορία πάντως, να θυμίσουμε ότι κανείς δεν τους έταξε τίποτε σε σχέση με την αναβάθμιση των ακαδημαϊκών τους προσόντων. Όταν η Νοσηλευτική εντάχθηκε στην Ανώτατη Εκπαίδευση, δεν μπήκε ποτέ ως αποκλειστικό προαπαιτούμενο για διορισμό. Εξ ου και μπορεί να εργαστεί κάποιος ως νοσηλευτής για παράδειγμα και με δίπλωμα ΤΕΙ της Ελλάδος. Απ' την άλλη όμως, γιατί δεν έχει το δικαίωμα ο εργοδότης-κράτος να καθορίσει ποιος μισθός αντιστοιχεί σε μια θέση, ό,τι ακριβώς δηλαδή ισχύει και στον ιδιωτικό τομέα; Οι νοσηλευτές προσπερνώντας πολύ βολικά αυτή την πραγματικότητα επέμεναν στα απεργιακά τους μέτρα -απειλώντας μάλιστα και με κλιμάκωση- προκαλώντας domino effect στα νοσοκομεία έναντι οιουδήποτε κόστους. Το οποίο μας οδηγεί και στο διά ταύτα, που αφορά στα όρια της απεργίας όταν αυτή επηρεάζει τις ουσιώδεις υπηρεσίες.

Στην Ελλάδα -και σε πλείστες χώρες του εξωτερικού- τα Δικαστήρια αποφαίνονται αν μια απεργία είναι παράνομη και καταχρηστική. Στην Κύπρο υπάρχει κενό στη νομοθεσία και όχι τυχαία. Η μη ψήφιση της σχετικής νομοθεσίας ήταν αποτέλεσμα μιας «συμφωνίας κυρίων» ανάμεσα στο κράτος και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μέχρι τώρα υπήρχε αυτορρύθμιση με τρόπο ώστε να λειτουργούν οι ουσιώδεις υπηρεσίες με επαρκές προσωπικό ασφαλείας. Η ΠΑΣΥΝΟ παραβίασε αυτή την πρακτική και επί δυο εβδομάδες επιδόθηκε σε ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής ρισκάροντας ανθρώπινες ζωές. Το εύκολο είναι να λαϊκίζουμε υποστηρίζοντας μισθολογικά αιτήματα που σε άλλες συνθήκες θα ήσαν ενδεχομένως λογικά. Το δύσκολο είναι να σοβαρευτούμε και να συμφωνήσουμε πως σε ένα κράτος που οι εργαζόμενοι ακόμα ματώνουν από τις εκχωρήσεις κεκτημένων δικαιωμάτων τους επιβάλλεται μια πιο ορθολογιστική διαχείριση των οικονομικών του δημόσιου τομέα.

Το μείζον, λοιπόν, δεν είναι οι όποιες αυξήσεις θα εξασφαλίσουν μεμονωμένα οι νοσηλευτές αλλά η δημιουργία ενός Γενικού Συστήματος Υγείας που θα παρέχει πιο δίκαιους όρους εργοδότησης στους εργαζόμενους και καλύτερες υπηρεσίες στους ασθενείς. Ακόμα σημαντικότερη, δε, είναι η ψήφιση νομοθεσίας που θα απλώνει δίχτυ ασφαλείας στις ουσιώδεις υπηρεσίες προστατεύοντας τον πολίτη.

Comments